Lasy, zajmujące powierzchnię 328,1 tys. ha (w tym lasy Skarbu Państwa – 235,6 tys. ha), odgrywają wiodącą rolę w strukturze przyrodniczej województwa. Są najważniejszym ogniwem wiążącym główne komponenty środowiska przyrodniczego tworząc węzły ekologiczne o wybitnych walorach przyrodniczych oraz leśne korytarze ekologiczne, umożliwiające rozprzestrzenianie się gatunków. Stanowią również główny składnik najcenniejszych przyrodniczo ekosystemów. Obszary leśne spełniają przy tym wielorakie i użyteczne funkcje, począwszy od ochronnych (zapewniają ochronę pozostałym komponentom przyrody) i gospodarczych (stanowią źródło surowców dla wielu gałęzi przemysłu), po społeczne i kulturowe, których wyrazem jest rosnące zainteresowanie społeczeństwa wypoczynkiem w środowisku leśnym.

Lasy w krajowej polityce ekologicznej uznaje się za „ważny element bezpieczeństwa ekologicznego Polski”, a gospodarka leśna uzyskała „rangę strategiczną podobną jak bezpieczeństwo militarne czy energetyczne”. Lesistość województwa wynosi obecnie 27,5%  i jest nieco niższa od krajowej (28,7%). Wyraźnie odbiega jednak od średniej europejskiej (wynoszącej 33%), a tym bardziej od przyjętego w krajach UE wskaźnika kierunkowego (42%).
Gospodarka leśna odgrywa wiodącą rolę w centralnej, północnej i północno-zachodniej części regionu, na terenach posiadających niską bonitację gleb i w miejscach, gdzie zachowały się pozostałości dawnych puszcz: Świętokrzyskiej, Iłżeckiej, Pilickiej oraz duże kompleksy leśne - lasy włoszczowskie i staszowskie. Na obszarach, o najlepszych warunkach glebowych, lesistość jest niewielka lub są to tereny praktycznie bezleśne.
Głównym walorem lasów świętokrzyskich są cenne pod względem siedliskowym i przyrodniczym struktury drzewostanów, które zachowały w wielu miejscach charakter naturalnych zbiorowisk leśnych. Świadczy o tym choćby trwałość na właściwych siedliskach wielu cennych gatunków drzew jak: jodły pospolitej, buka zwyczajnego, modrzewia polskiego, cisa oraz rzadkich gatunków flory wyżynnej i górskiej. W lasach regionu świętokrzyskiego głównym gatunkiem panującym jest sosna, która zajmuje 72,1% powierzchni, a pozostała powierzchnia przypada na jodłę, dąb, brzozę, olszę, buk, świerk, jesion i topolę. Największą powierzchnię, tj. 49,2%, zajmują drzewostany w III i IV klasie wieku. Struktura siedliskowa lasów jest bardzo urozmaicona. Przeważają nieznacznie siedliska lasowe, które zajmują 54,2% powierzchni leśnej, pozostałą część stanowią siedliska borowe.

• Główne zagrożenia i problemy w zakresie lesistości

- rozdrobnienie kompleksów leśnych, które miejscami powoduje przerwanie ciągłości naturalnych ekosystemów i ograniczenie liczby nisz ekologicznych, stanowiących ostoje dziko żyjącej fauny,
- uszkodzenia drzewostanów w wyniku zanieczyszczenia powietrza gazami i pyłami przemysłowymi (w ostatnich latach stan zdrowotny lasów znacznie się jednak poprawił, na co miały wpływ korzystniejsze warunki pogodowe i zmniejszenie emisji zanieczyszczeń, zwłaszcza ze źródeł lokalnych),
- pożary wyrządzające duże szkody w środowisku leśnym,
- niepełne wykonywanie zabiegów pielęgnacyjnych oraz nierealizowanie odnowień na gruntach przejściowo pozbawionych drzewostanu,
- kradzieże drzewa,
- zaśmiecanie terenów leśnych wokół terenów mieszkaniowych oraz dróg,
- niewystarczająca ilość infrastruktury turystycznej i komunalnej w sąsiedztwie lasów.